- Οι άνθρωποι με υψηλό IQ δίνουν προτεραιότητα στην ουσία, την αποτελεσματικότητα και την αξιοκρατία στον επαγγελματικό χώρο.
- Δεν ανέχονται τοξικές συμπεριφορές, ψεύτικη παραγωγικότητα και κουλτούρα συνεχούς διαθεσιμότητας.
- Η στάση τους συνδέεται συχνά με υψηλότερη επαγγελματική απόδοση αλλά και καλύτερη προσωπική ισορροπία.
Στον σύγχρονο επαγγελματικό κόσμο, όπου η υπερφόρτωση πληροφορίας, τα ατελείωτα meetings και η πίεση για διαρκή διαθεσιμότητα έχουν μετατραπεί σε καθημερινότητα, υπάρχουν άνθρωποι που αρνούνται να αποδεχτούν αυτή τη συνθήκη ως «φυσιολογική».
Πρόκειται συχνά για άτομα με υψηλό IQ και αυξημένη αναλυτική σκέψη, τα οποία δεν ξεχωρίζουν μόνο για τις γνωστικές τους ικανότητες, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζονται τον χρόνο, τις σχέσεις και την εργασία τους.
Οι συγκεκριμένοι επαγγελματίες τείνουν να απορρίπτουν την επιφανειακή κουλτούρα γραφείου, την υποκρισία και τις αναποτελεσματικές διαδικασίες. Αντίθετα, επιδιώκουν περιβάλλοντα όπου κυριαρχούν:
- η διαφάνεια,
- η ουσιαστική επικοινωνία,
- η αξιοκρατία,
- η αυτονομία,
- η πραγματική παραγωγικότητα.
Αυτή η στάση συχνά τους φέρνει σε σύγκρουση με παραδοσιακές εταιρικές νοοτροπίες, ωστόσο αποτελεί και βασικό λόγο που καταφέρνουν να ξεχωρίζουν επαγγελματικά χωρίς να θυσιάζουν την προσωπική τους ισορροπία.
Οι 10 συμπεριφορές που δεν αποδέχονται ποτέ
- Άσκοπα meetings χωρίς ουσία
Οι άνθρωποι με υψηλό IQ δυσκολεύονται να αποδεχτούν πολύωρες συναντήσεις που θα μπορούσαν να έχουν λυθεί με ένα σύντομο email ή ένα ξεκάθαρο μήνυμα. Αντιλαμβάνονται τον χρόνο ως πολύτιμο πόρο και απορρίπτουν τις διαδικασίες που δεν προσθέτουν πραγματική αξία.
- Ψεύτικη παραγωγικότητα
Δεν προσποιούνται ότι εργάζονται μόνο και μόνο για να φαίνονται απασχολημένοι. Προτιμούν τη μετρήσιμη αποτελεσματικότητα από την κουλτούρα της «διαρκούς παρουσίας» που κυριαρχεί σε πολλές εταιρείες.
- Σιωπή απέναντι στα προβλήματα
Τείνουν να εκφράζουν ανοιχτά τις ανησυχίες τους προς τη διοίκηση και να διεκδικούν καλύτερες συνθήκες εργασίας. Δεν θεωρούν τη σιωπή ένδειξη επαγγελματισμού όταν υπάρχουν πραγματικά ζητήματα.
- Κουτσομπολιό και τοξικές συμπεριφορές
Αποφεύγουν τις μικροπολιτικές γραφείου και τις προσωπικές ίντριγκες, καθώς τις θεωρούν χάσιμο ενέργειας και εμπόδιο στη συνεργασία.
- Διαρκή διαθεσιμότητα εκτός ωραρίου
Δεν αποδέχονται την ιδέα ότι πρέπει να είναι διαθέσιμοι 24/7 για να θεωρούνται αφοσιωμένοι εργαζόμενοι. Η ισορροπία προσωπικής και επαγγελματικής ζωής αποτελεί βασική προτεραιότητα.
- Έλλειψη αυτονομίας
Οι ιδιαίτερα ευφυείς επαγγελματίες λειτουργούν συνήθως καλύτερα όταν έχουν σαφή ευθύνη και ουσιαστικό έλεγχο πάνω σε ένα project, αντί να εγκλωβίζονται σε μικροδιαχείριση.
- Προσποιητή θετικότητα
Δεν αισθάνονται την ανάγκη να δείχνουν συνεχώς χαρούμενοι ή ενθουσιασμένοι όταν η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Προτιμούν την αυθεντικότητα από την εταιρική «υποχρεωτική αισιοδοξία».
- Σύγχυση φόβου και σεβασμού
Διαχωρίζουν ξεκάθαρα τον σεβασμό από την επιβολή μέσω φόβου. Θεωρούν ότι οι πραγματικοί ηγέτες εμπνέουν και δεν διοικούν μέσω πίεσης ή εκφοβισμού.
- Αχαριστία και έλλειψη εμπιστοσύνης
Οι σχέσεις εμπιστοσύνης έχουν ιδιαίτερη σημασία για αυτούς. Δυσκολεύονται να συνεργαστούν σε περιβάλλοντα όπου κυριαρχούν η αχαριστία, η προδοσία ή η έλλειψη αναγνώρισης.
- Προώθηση ανθρώπων χωρίς αξιοκρατία
Ίσως περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, δεν αποδέχονται την προώθηση στελεχών με βάση προσωπικά συμφέροντα, πολιτικές ισορροπίες ή δημόσιες σχέσεις αντί για πραγματικές ικανότητες και αποτελέσματα.
Γιατί αυτή η στάση γίνεται ολοένα πιο σημαντική
Καθώς η αγορά εργασίας αλλάζει και οι νεότερες γενιές εργαζομένων επαναπροσδιορίζουν την έννοια της επιτυχίας, πολλές από αυτές τις αντιλήψεις παύουν να θεωρούνται «δύσκολη συμπεριφορά» και μετατρέπονται σε νέο επαγγελματικό πρότυπο.
Η έμφαση στην ουσία αντί στην εικόνα, στην αυτονομία αντί στον έλεγχο και στην αξιοκρατία αντί στην εταιρική πολιτική φαίνεται να αποτελεί πλέον βασικό ζητούμενο για τα πιο ταλαντούχα στελέχη διεθνώς.
Σε ένα περιβάλλον όπου η επαγγελματική εξουθένωση αυξάνεται και η παραγωγικότητα επαναξιολογείται, ίσως τελικά οι άνθρωποι με υψηλό IQ να μην είναι «δύσκολοι συνεργάτες», αλλά απλώς οι πρώτοι που αρνούνται να αποδεχτούν μια προβληματική εργασιακή κανονικότητα.
