Το νησί των Βερμούδων αποτελεί εδώ και καιρό έναν επιστημονικό πονοκέφαλο για τους γεωλόγους, οι οποίοι αναρωτιούνταν γιατί βρίσκεται τόσο ψηλά πάνω από τον πυθμένα του ωκεανού, παρά το γεγονός ότι τα ηφαίστειά του είναι ανενεργά για εκατομμύρια χρόνια.
Συνήθως ένα ηφαιστειογενές νησί χρειάζεται και συνεχή ηφαιστειακή δραστηριότητα για να παραμείνει πάνω από το νερό, με τη Χαβάη να είναι ένα τρανό παράδειγμα. Αλλά τα ηφαίστεια κάτω από το νησί των Βερμούδων έσβησαν πριν από περισσότερα από 30.000.000 χρόνια. Έχοντας αυτό κατά νου, πολλοί περίμεναν ότι θα βυθιζόταν με την πάροδο του χρόνου.
Τα δεδομένα των σεισμών και η ανακάλυψη
Τώρα, με τη βοήθεια καταγραφών σεισμών αξίας δύο δεκαετιών, οι ερευνητές William Frazer και Jeffrey Park πιστεύουν πως έχουν ενώσει τα κομμάτια του παζλ. Τα δεδομένα που χρησιμοποιήθηκαν συγκεντρώθηκαν από έναν μόνο σταθμό σεισμικής παρακολούθησης στις Βερμούδες και επέτρεψαν στους ερευνητές να δημιουργήσουν μια εικόνα του εσωτερικού της Γης σε βάθος περίπου 20 μιλίων κάτω από το νησί.
Οι Frazer και Park εξέτασαν τις δονήσεις που προκλήθηκαν από μακρινούς σεισμούς. Αυτό έπαιξε βασικό ρόλο στην ανακάλυψή τους, καθώς τα σεισμικά κύματα κινούνται διαφορετικά ανάλογα με την πυκνότητα και τη σύνθεση των υπόγειων στρωμάτων πετρωμάτων.
Αυτή η πλάκα πιστεύεται ότι σχηματίστηκε πριν από 30 έως 35 εκατομμύρια χρόνια, όταν λιωμένο πέτρωμα του μανδύα πλούσιο σε άνθρακα εισχώρησε στη βάση του φλοιού και ψύχθηκε εκεί. Αυτό είναι κάτι γνωστό ως υπόστρωση.
Τα συμπεράσματα των ερευνητών
Οι Frazer και Park έγραψαν στο συμπέρασμα της μελέτης τους: «Το βαθύτερο στρώμα έχει πάχος ∼20 χιλιόμετρα και πιθανότατα σχηματίστηκε κατά τη διάρκεια ή λίγο μετά την ηφαιστειακή δραστηριότητα που σχημάτισε τις Βερμούδες. Ερμηνεύουμε αυτό το στρώμα ως υποστρώση που θα μπορούσε να εκτείνεται 50-100 χιλιόμετρα έξω από το κέντρο της διόγκωσης. Εάν αυτό το στρώμα υποστρώσης είναι θετικά πλευστό σε σχέση με τον μανδύα, μπορεί να υποστηρίξει τη διόγκωση».
Συζητώντας την πρόσφατη ανακάλυψή του, ο Frazer δήλωσε: «Οι Βερμούδες είναι ένα συναρπαστικό μέρος για μελέτη επειδή μια ποικιλία από τα γεωλογικά χαρακτηριστικά τους δεν ταιριάζει στο μοντέλο ενός μανδυακού θυλάκου, τον κλασικό τρόπο με τον οποίο το βαθύ υλικό μεταφέρεται στην επιφάνεια. Παρατηρούμε μια παχιά υποστρώση, κάτι που δεν παρατηρείται στους περισσότερους μανδυακούς θυλάκους. Σε συνδυασμό με πρόσφατες γεωχημικές παρατηρήσεις, αυτό υποδηλώνει ότι υπάρχουν άλλες διαδικασίες μεταφοράς θερμότητας εντός του μανδύα της Γης που δεν έχουν ακόμη κατανοηθεί καλά».
