Μια ιστορία που ξεκίνησε ως ευκαιρία για «γρήγορο κέρδος», βασισμένη στο αφήγημα της εύκολης εκμετάλλευσης του μεταναστευτικού ζητήματος, εξελίχθηκε σε εφιάλτη για μια ολόκληρη γειτονιά και σε οικονομική και ηθική καταστροφή για τον ίδιο τον ιδιοκτήτη. Το κτίριο στη γωνία των οδών Αλμπέρτ Σβάιτσερ και Ιασίου στον Ξηροπόταμο αποτελεί πλέον ένα τρανταχτό παράδειγμα προς αποφυγή.
Από το πρόγραμμα «Εστία» στην απόλυτη παρανομία
Όλα ξεκίνησαν υπό την «ομπρέλα» της νομιμότητας, μέσω των προγραμμάτων «Εστία 1» και «Εστία 2». Ακόμα και τότε, η καταλληλόλητα του συγκεκριμένου κτιρίου για τη φιλοξενία οικογενειών ήταν αμφισβητήσιμη, όμως το κρατικό χρήμα έρεε και οι ενστάσεις παρακάμπτονταν. Το πρόβλημα, ωστόσο, γιγαντώθηκε όταν η χρηματοδότηση σταμάτησε.
Αντί ο χώρος να επιστρέψει στην κανονικότητα, μετατράπηκε σε μια «μαύρη τρύπα» παρανομίας. Χωρίς πολεοδομικές άδειες, με μόλις ένα ρολόι της ΔΕΗ και μία παροχή νερού, το κτίριο συνέχισε να λειτουργεί, αυτή τη φορά ως άτυπο κέντρο διερχομένων. Το «κοινό» άλλαξε δραματικά: οι οικογένειες έφυγαν και τη θέση τους πήραν αποκλειστικά νεαροί άνδρες Πακιστανοί, Αφγανοί, Αιγύπτιοι και μετανάστες από την υποσαχάρια Αφρική οι οποίοι στοιβάζονταν κατά δεκάδες σε έναν χώρο παντελώς ακατάλληλο.
Η γκετοποίηση και η υποβάθμιση της περιοχής
Οι συνέπειες για τον Ξηροπόταμο ήταν άμεσες και οδυνηρές. Η πληθυσμιακή σύνθεση του κτιρίου, που υπερέβαινε κατά πολύ τις αντοχές της δομής, οδήγησε σε ραγδαία υποβάθμιση της ποιότητας ζωής. Κάτοικοι και οικογένειες που ενοικίαζαν στην περιοχή αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, αφήνοντας πίσω τους μια γειτονιά που μετατρεπόταν σε γκέτο. Ιδιοκτήτες διαμερισμάτων στην περιοχή είδαν τις περιουσίες τους να απαξιώνονται, καθώς ήταν αδύνατον να ενοικιαστούν σε τιμές αγοράς, εντείνοντας τον φαύλο κύκλο της υποβάθμισης.
Η ανοχή τελείωσε όταν η βία βγήκε στους δρόμους. Καθημερινοί διαπληκτισμοί, οχλαγωγία, παρενοχλήσεις πολιτών ακόμα και για ασήμαντες αφορμές (όπως το πέταγμα των σκουπιδιών), δολιοφθορές σε αυτοκίνητα και τελικά το σοκαριστικό περιστατικό με το μαχαίρωμα μέρα-μεσημέρι δίπλα σε σχολεία, ξεχείλισαν το ποτήρι της οργής.
Η παγίδα για τον ιδιοκτήτη
Και εδώ ξεκινά το δράμα για τον ιδιοκτήτη του ακινήτου, πληροφορίες τον φέρουν να κατέχει υψηλή θέση ευθύνης στον Δήμο Μαλεβιζίου, ο οποίος πίστεψε πως θα βγει κερδισμένος. Υπό το βάρος της κοινωνικής κατακραυγής, των παρεμβάσεων και της δημοσιότητας που έλαβαν τα γεγονότα από τα τοπικά ΜΜΕ, ο ιδιοκτήτης επιχείρησε να «καθαρίσει» το κτίριο.
Ωστόσο, διαπίστωσε με τον πιο σκληρό τρόπο ότι η είσοδος σε αυτό το κύκλωμα είναι εύκολη, αλλά η έξοδος ακατόρθωτη. Η διακοπή ρεύματος και νερού ως μέτρο έξωσης δεν έφερε αποτέλεσμα. Οι ένοικοι παρέμειναν, ζώντας με κεριά και λάμπες, ενώ το ίδιο το κτίριο υπέστη δραματική καταστροφή. Οι ζημιές είναι πλέον μη αναστρέψιμες, με το κόστος αποκατάστασης να υπερβαίνει κατά πολύ τα όποια πρόσκαιρα οικονομικά οφέλη. Το κτίριο έχει λεηλατηθεί εσωτερικά, απόρροια της χρήσης από ανθρώπους που δεν είχαν κανένα κίνητρο να σεβαστούν ξένη περιουσία τι στιγμή που τους φέρθηκαν “απάνθρωπα”.
Το ηθικό δίδαγμα και οι ευθύνες των εργοδοτών
Η περίπτωση της οδού Σβάιτσερ πρέπει να αποτελέσει «φάρο» γνώσης και συμμόρφωσης για κάθε επίδοξο ιδιοκτήτη που σκέφτεται να θυσιάσει την ασφάλεια της γειτονιάς του για το εύκολο κέρδος. Το τίμημα τελικά είναι βαρύτατο και γυρίζει μπούμερανγκ, μπλεξίματα, κατεστραμμένη περιουσία και το στίγμα της ευθύνης για την κατάντια μιας ολόκληρης περιοχής.
Επιπλέον, τίθεται επί τάπητος το ζήτημα της ευθύνης των επίδοξων εργοδοτών που θέλουν υψηλά κέρδη εκμεταλλευόμενοι ανθρώπους. Όσοι επιθυμούν φθηνά εργατικά χέρια, να αναλαμβάνουν την ευθύνη και όχι το κόστος να μετακυλίεται στην κοινωνία.
Κραυγή αγωνίας από το ΓιόφυροΟι κάτοικοι του Ξηροποτάμου στο Γιοφύρο, άνθρωποι του μεροκάματου που μάτωσαν κυριολεκτικά και μεταφορικά για να χτίσουν το βιός τους, δεν μπορούν να πληρώνουν το τίμημα της αδιαφορίας και της κερδοσκοπίας. Η ανοχή στην παρανομία και την κρατική – δημοτική ολιγωρία ή αδιαφορία πρέπει να τελειώσει.
Το κουφάρι του κτιρίου στη Σβάιτσερ στέκει εκεί ως απόδειξη, άλλωστε έχουμε πια συνηθίσει στην ασχήμια αυτής της πόλης δυστυχώς.
Η μεγάλη ευθύνη εκτός τον ιδιοκτήτη, βαρύνει τον Δήμο Ηρακλείου, τον δήμαρχο κ. Καλοκαιρινό και τις υπηρεσίες του δήμου που είναι εκκωφαντικά απόντες από μια περιοχή εξαιρετικά υποβαθμισμένη, επιβαρυμένη και ξεχασμένη παρά τις προεκλογικές υποσχέσεις…
Υ.Γ. Η επόμενη στάση θα είναι το κλείσιμο του δρόμου στον κόμβο Γιοφύρου. Τότε θα συνειδητοποιήσουν τι τραβάει ο κόσμος που περνάει από εκεί καθημερινά αλλά και οι κάτοικοι της περιοχής, αφού ο Δήμος Ηρακλείου και η Περιφέρεια είναι ανίκανοι να ρυθμίσουν την κυκλοφορία (με τους 4 κυκλικούς κόμβους που χρειάζονται), βάζοντας τους πολίτες σε έναν Γολγοθά ταλαιπωρίας και κινδύνου.
