Πευκοχώρι και Σιθωνία. Δύο διαφορετικές περιοχές της Χαλκιδικής, με δύο σκοτεινές ιστορίες και κοινό παρονομαστή, εγκλήματα που κάποιοι πίστεψαν πως δεν θα αποκαλυφθούν ποτέ.
Υποθέσεις όπου οι δράστες θεώρησαν ότι έσβησαν για πάντα τα ίχνη των πράξεων τους. Το «Τούνελ» ανέλαβε να ενώσει τα χαμένα κομμάτια του παζλ, αποδεικνύοντας πως το φως είναι πάντα πιο δυνατό από το σκοτάδι.
Η μαρτυρία-σοκ
Η εκπομπή συνεχίζοντας την δημοσιογραφική έρευνα στο θρίλερ της πεταμένης στο δάσος κόκκινης βαλίτσας που έκρυβε στο εσωτερικό της τη σορό μιας αγνώστων στοιχείων γυναίκας βρέθηκε και πάλι στην περιοχή του Πευκοχωρίου φέρνοντας στο φως μια μαρτυρία-«κλειδί».
Μια κάτοικος, το σπίτι της οποίας απέχει μόλις ένα χιλιόμετρο από το σημείο που εντοπίστηκε το μακάβριο εύρημα, περιέγραψε με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες τις εφιαλτικές στιγμές μιας γυναίκας. Τα ουρλιαχτά για βοήθεια μιας άγνωστης νεαρής γυναίκας μέσα στη νύχτα που έμειναν ανεξίτηλα χαραγμένα στην μνήμη της.
Ήταν η νύχτα από 2 προς 3 Σεπτεμβρίου. Λίγο πριν τη μία. Η απόλυτη σιγή του δάσους διακόπηκε από μια απόκοσμη, σπαρακτική κραυγή. Η φωνή που καλούσε απεγνωσμένα σε βοήθεια κόπηκε απότομα. Σαν κάποιος να της έκλεισε βίαια το στόμα.
Μήπως ήταν αυτή η γυναίκα που εντοπίστηκε σε εμβρυική στάση μέσα στην κόκκινη βαλίτσα, κλεισμένη ερμητικά σε πλαστική σακούλα σκουπιδιών, δεμένη με πλαστική ταινία συσκευασίας και τυλιγμένη σε μια κουβέρτα και ένα λεπτό γαλάζιο παπλωματάκι;
Όπως λέει η μάρτυρας στο «Τούνελ» αντιλήφθηκε πως η κραυγή προερχόταν από κινούμενο όχημα που απομακρυνόταν με ταχύτητα. Ο ήχος της μηχανής – καθαρά βενζινοκίνητος – χάθηκε μέσα στη νύχτα, πιθανότατα προς την περιοχή της κατασκήνωσης «Γλάροι».
Η έρευνα του «Τούνελ» έφερε στο φως νέες κρίσιμες λεπτομέρειες. Η ταινία συσκευασίας που χρησιμοποίησε ο δράστης παραπέμπει σε υλικό ευρείας χρήσης κατά τη συγκομιδή της βρώσιμης ελιάς από τους εργάτες που καταφθάνουν για αυτό το λόγο στην περιοχή στις αρχές Σεπτεμβρίου. Περίοδος που ταιριάζει χρονικά με τη μαρτυρία-κλειδί.
Η βέρα του θύματος «μίλησε»…
Η εκπομπή αποκάλυψε ένα ακόμη καθοριστικό στοιχείο για τη βέρα που φορούσε το θύμα. Έφερε εσωτερική χάραξη «Κ 14 11» η οποία παραπέμπει σε παλαιάς κοπής κόσμημα, στοιχείο που μπορεί να οδηγήσει στην ταυτότητά του θύματος.
Σύμφωνα με τον Υποστράτηγο ε.α. της ΕΛ.ΑΣ. και επίτιμο πρόεδρο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αξιωματικών Αστυνομίας, Γιάννη Κατσιαμάκα, «το “Κ 14” δείχνει τα καράτια, με τον παλιό τρόπο χάραξης, κάτι που σημαίνει ότι η βέρα κατασκευάστηκε τουλάχιστον πριν από 35 χρόνια. Σήμερα χρησιμοποιείται η ένδειξη “585”, που αντιστοιχεί σε 58,5% καθαρό χρυσό. Το “11” αφορά το μέγεθος της βέρας».
Σαν να μην έφτανε το μυστήριο της βαλίτσας, ένα νέο θρίλερ ήρθε στο φως, αυτή τη φορά στην καρδιά της Σιθωνίας.
Σε χώρο μεγάλου ξενοδοχειακού συγκροτήματος, εργάτες που καθάριζαν τεχνητή λίμνη – για πρώτη φορά μετά από σχεδόν τέσσερις δεκαετίες – εντόπισαν ανθρώπινα οστά: ένα κρανίο και οστά, ανάμεσά τους τρία μηριαία, που σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις ανήκουν σε δύο διαφορετικά άτομα.
Το νερό έκρυβε στα σπλάχνα του ένα διπλό φονικό; Ποια είναι η ταυτότητα των ανθρώπων που κατέληξαν στον βυθό της τεχνητής λίμνης; Πότε βρέθηκαν εκεί; Και κυρίως, ποιος φρόντισε να εξαφανίσει τα ίχνη τους ;
Το «Τούνελ» επικοινώνησε άμεσα με τον δήμαρχο Σιθωνίας, Ιωάννη Μάλλινη, ο οποίος αναφέρθηκε στα πρώτα στοιχεία της ανατριχιαστικής ανακάλυψης…
Ο πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων του ξενοδοχείου, Σάρτιος Θεοχάρης, μίλησε κι εκείνος στο «Τούνελ», περιγράφοντας με κάθε λεπτομέρεια τη στιγμή.
Το «Τούνελ» παρουσίασε βήμα-βήμα τις δύο σκοτεινές υποθέσεις, φέρνοντας στο φως μαρτυρίες και κρίσιμα στοιχεία. Η έρευνα συνεχίζεται. Και η αλήθεια έχει ήδη αρχίσει να αναδύεται.
